Polityka społeczna wobec osób niepełnosprawnych

Polityka społeczna dotyka niemal każdej dziedziny życia przeciętnego mieszkańca danego kraju. Jednak jest kilka grup społecznych, których dotyczy ona w szczególnym stopniu. Jedną z najważniejszych z nich są bez wątpienia osoby niepełnosprawne.

W odróżnieniu od np. seniorów, których skład i potrzeby jako grupy społecznej jest dosyć wąski i precyzyjny, grupa ta zawiera w sobie obywateli należących do każdej grupy wiekowej, na różnych etapach życia, dlatego też działania w ramach polityki społecznej dla tej grupy muszą być realizowane w dużo szerszym zakresie. Z tego powodu

wobec osób niepełnosprawnych to bardzo zaawansowane zagadnienie.

Kluczowe obszary polityki społecznej dla osób niepełnosprawnych

Obszarami dotyczącymi wszystkich niepełnosprawnych będą w szczególności:

- polityka edukacyjna zapewnienie osobom niepełnosprawnym równych szans w edukacji, zarówno tej podstawowej jak i zawodowej (dotyczy to również infrastruktury w obiektach, gdzie edukacja jest realizowana).

- polityka ochrony zdrowia zapewnienie równego dostępu do terapii i rehabilitacji, zarówno w ramach leczenia ambulatoryjnego, jak i opieki domowej w przypadku, gdy taka jest konieczna.

- polityka mieszkaniowa ułatwianie dostosowywania lokali mieszkalnych dla potrzeb osób niepełnosprawnych.

- polityka zatrudnienia zapewnienie miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych, odpowiednie dostosowanie lokai i stanowisk pracy, inwestowanie w technologie ułatwiające tym osobom pracę na równi z osobami pełnosprawnymi.

- polityka zabezpieczenia społecznego i pomocy społecznej wszelkiego rodzaju renty i zasiłki dla osób niepełnosprawnych, dodatki rehabilitacyjne, pozwalające pokrywać koszty opieki i leczenia. Zapewnienie wykwalifikowanego personelu opieki społecznej, który będzie pomagał osobom niepełnosprawnym w codziennym funkcjonowaniu.

Jak widać, osoby niepełnosprawne są pośrednio lub bezpośrednio powiązane z prawie każdym obszarem polityki społecznej.

Różne priorytety dla różnych pokoleń

W zależności od wieku i sytuacji osoby niepełnosprawnej, kluczowe dla niej będą inne aspekty polityki społecznej.

Dla najmłodszych, a także ich rodzin, najważniejsze jest wsparcie w zakresie leczenia i rehabilitacji, pomoc w opiece i pomoc finansowa przy kosztownych terapiach, dostosowaniu mieszkania do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Na późniejszym etapie ważny jest równy dostęp do edukacji, zarówno pod kątem odpowiedniego procesu edukacji (przeszkolona kadra pedagogiczna, pomoc indywidualnego asystenta), jak i infrastruktury (zapewnienie bezproblemowego dojazdu do szkoły, brak barier architektonicznych w budynku i salach lekcyjnych).

Dla osób niepełnosprawnych w średnim wieku, istotna staje się pomoc przy uzyskaniu wykształcenia, oraz pracy pozwalającej na utrzymanie się, a w przypadku, gdy nie jest to możliwe, świadczenia socjalne zapewniające tym osobom środki na podstawowe potrzeby życiowe.

W przypadku osób starszych, kluczowe staje się zapewnienie opieki i dostępu do usług medycznych.

Oczywiście priorytety polityki społecznej nie zależą tylko od wieku osoby niepełnosprawnej. Równie istotny jest w tym przypadku stopień niepełnosprawności. Osoby z lekkim stopniem niepełnosprawności, nie mające większych problemów z poruszaniem się i funkcjonowanie w codziennym życiu będą miały zupełnie inne potrzeby od osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności, niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Dlatego też polityka społeczna wobec osób niepełnosprawnych powinna być bardzo szeroka i uwzględniająca indywidualne potrzeby wszystkich potrzebujących.